San Marino,
Republika San Marino (
wł. Repubblica di San Marino) – państwo śródlądowe w Europie Południowej stanowiące enklawę na obszarze Włoch. Stolica kraju to San Marino.
W mieście San Marino zachowały się średniowieczne domy, place i fortyfikacje. Gród otaczały mury obronne z licznymi bramami i basztami. Powyżej grodu na trzech wierzchołkach góry Titano zbudowano obronne zamki połączone murami.
Największa z nich jest twierdza La Rocca o Guaita. Została zbudowana już w XI w. Swój obecny kształt uzyskała po przebudowach z XV
w. Nad twierdzą góruje wieża o planie wydłużonego pięcioboku, która
została zbudowana bezpośrednio na skale (bez fundamentów). Oprócz
zachowanej w dobrym stanie wieży i murów obronnych, tuż przy bramie
wejściowej znajduje się niewielka kapliczka. Z wieży widoczne są
pięcioboczne wieże dwóch pozostałych fortyfikacji, które zbudowano w XIII w.: La Cesta o Fratta oraz Montale. W środkowej – La Cesta o Fratta – mieści się Muzeum Starej Broni.
Katedra poświęcona pamięci św. Marino została zaprojektowana przez Antonio Serra, bolońskiego architekta w 1826. Stanęła w 1855 w miejscu jednego z pierwszych kościołów zbudowanych w okresie przedromańskim. Jest to trójnawowa bazylika w stylu klasycystycznym z fasadą ozdobioną kolumnami w porządku korynckim. We wnętrzu katedry, po lewej stronie, w niszy w pobliżu prezbiterium stoi podwójny fotel kapitanów – regentów. Po prawej stronie w srebrnej urnie znajdują się prochy św. Marino.
Stojąc na placu przed katedrą, w głębi po jej prawej stronie widać masywną sylwetkę romańskiej dzwonnicy pochodzącej z 600 r. Obok niej znajduje się niewielki, XVI-wieczny kościół pw. św. Piotra, przebudowany ok. 1826 r. W apsydzie kościoła znajdują się dwa wgłębienia. Zgodnie z tradycyjnym przekazem jest to miejsce, w którym sypiali św. Marino i św. Leo.
Przy Piazza della Libertà mieści się ratusz Palazzo Pubblico, siedziba rządu republiki. Ratusz został zbudowany w stylu gotyckim pod koniec XIV
w. w miejscu wcześniejszego Domus Comunis Magna (Wielki Dom Rajców). W
latach późniejszych był wielokrotnie przebudowywany i naprawiany. Pod
koniec XIX
w. został odtworzony najprawdopodobniej zgodnie ze swoim pierwotnym
wyglądem według projektu rzymskiego architekta Francesco Azzurri.
Wejście do budynku umieszczone jest w podcieniach zamkniętych trójprzęsłową arkadą Wewnątrz znajduje się 60-osobowa Wielka Sala Rad, Sala Zgromadzeń i Sala Głosowań.
Fasada ratusza ozdobiona jest herbami dziewięciu Zamków wchodzących w skład republiki. Nad środkowym łukiem arkady znajduje się kartusz
z herbem republiki. Na wysokości półpiętra, w prawym narożniku budynku,
umieszczona jest brązowa statuetka przedstawiająca św. Marino. Nad
ratuszem góruje z lewej strony wieża zegarowa. Nad tarczą zegara
umieszczono mozaikę przedstawiającą postacie: św. Marino, św. Leo i św. Agaty. Wieża i korpus ratusza zwieńczone są blankami.
Pod powierzchnią placu znajduje się średniowieczny kompleks cystern gromadzących wodę deszczową dla potrzeb miasta. Pomnik na placu to Statua Wolności.
San Marino zawsze było znane ze swoich kuszników. Co roku odbywa się w
mieście festiwal Dni Średniowiecza „Medieval Days”, podczas którego
rozgrywany jest turniej kuszniczy. Obchodom towarzyszy wiele imprez
m.in. festiwal muzyki średniowiecznej, liczne parady, w których
uczestnicy przebrani w historyczne stroje niosą sztandary. Towarzyszą im
pokazy akrobatów i kuglarzy.
